Arda'nın Penceresi

Los Angeles'tan San Diego ya yaklaşık iki saatlik bir yol var. Önceden bir plan yapmayıp, gidince ulaşıma duruma göre karar veririz demiştik. Ancak gördüğümüz en rahat çözüm araba kiralamak olduğu için daha Brezilya'dayken arabayı ayarladık. Los Angeles ta kaldığımız otel bizi shuttle ile LA Rent a Car a bıraktı. Merhaba, hoşgeldiniz faslından sonra.. "Kusura bakmayın sizin kiraladığınız araç henüz dönmedi??  ahh bu müşteriler"  dedi... Eeee.... "Size başka bir araba verelim"  Oluurrrr... Ne vereceksiniz?  PT Cruiser..   pardon anlamadımmm...   Hamit'e soruyorum "Sen böyle bir araba biliyor musun?"... bilmiyor...  böyle bir marka duymadık.. görevli bayan "Tamam mı?" diye soruyor.. Valla biz bu arabayı hiç duymadık, bilmiyoruz deyince,  hemen gösterelim.. diyor. Arabanın yanına gidiyoruz.. arabalar yan yana şunu mu gösteriyor? bunu mu?  Aaaa... gösterdiği üstü açık spor bir araba..  Hamit şöyle bir oturuyor, sağına soluna bakınıyor...

Buralara gelmeden önce  Amerika da hız limitinin 50 olduğunu duymuş, okumuştum.. Allah allah diyordum bu kadar güzel koca koca arabalar yap sonra da hıza sınır getir !   Hiiiççç alakası yokmuş. Bu tamamen yanlış anlama...  ölçüleri yanlış okuma.. Arabalarda iç içe iki kilometre kadranı var.   Birisi Amerikan olçüsü olan Mil, diğeri bizim ölçümüz olan Km. . Kadran 50 yi gösterdiğinde aslında bize gore 80 km. ye denk geliyor. Bu yüzden otoyollarda arabalar uçuyor. Trafik hiç tıkanmadığından hızla akıp gidiyor, sağlama sollamaya ihtiyaç kalmıyor.  Mükemmel bir trafik düzenleri var. Araba kullanmadan önce kuralları mutlaka öğrenmek gerekiyor. Şehir içinde sağa ve sola dönüşler için ayrı şeritler var, şeridinize girip bekliyorsunuz, yerlerde ok işaretleri sizi yönlendiriyor. Işıklar önünüzde değil tam karşınızda. Hani bizde ışıkların altında durduğunuzda ne renk yandı diye eğilip bakarız ya !  burada öyle bir şey yok. Işıklar karş...

Los Angeles NBA Takımlarının maç yaptığı  Staples Center'da maç var. Hem de Clippers maçı. Hidayet Türkoğlu' nun oynadığı takım.  Rakip takım San Antonio Spurs. Biz oradayken bir maç olması muhteşem.  O sabah erkenden internet başına geçip otelimizdeki bilgisayardan e- ticket alıyoruz. Sistem önce e- mailimize bir bilgi mesajı gönderiyor, bu bir bilet değildir, biletiniz firma tarafından işlendikten sonra e- mailinize gönderilecektir diyor. Biraz bekliyoruz.. biletler geliyorrrr....   Biletlerin fiyatı  Miami' dekine göre çok daha uygun.. iki kişi 66 Dolar. Arka sıralar ama olsun.. zaten e- ticket taki en uygun fiyatlı bileti yerine falan bakmadan alıyoruz... aksam saat 19:00 da maçtayız.. oleeeyyy.. Buralara gelmeden önce gidip bir seyredeyim dediğim bir hayal.. Maça daha bir saat varken gidip havayı koklayalım diyoruz.. tam da Staples Center önünde tramvay durağında inince heyecanlanıyoruz. Staples Center masmavi ışıklarını y...

Los Angeles havaalanindaki renkli karsilamasindan sonra bizi hayal kirikligina ugratiyor. Gri bir sehir. Havadan giden otoyollar sehrin uzerinden geciyor. Mecidiyekoy deki gibi.. buralarda  bu yollar cok fazla..  Sehir cok buyuk. Her yere dagilmis durumda. One cikan bir ozelligi yok. Gokdelenlerin oldugu bir finansal merkezi var. Kiyi seridinde alabildigine genis uzanan kumsallar, plajlar var. Biz dolasirken sis vardi, maalesef deniz gozukmuyordu. Yine okyanus oldugu icin dalga sesleri geliyordu. Buralar tam  sorf cenneti, bu yuzden her yerde sorf malzemeleri kiralaniyor. Sahiller cok uzun oldugu icin bisikletle dolasmak mumkun. Sahil boyunca yemek yenecek yerler, hediyelik esya satanlar siralanmis ama kalite dusuk. Her milletten insan var. Sahillerde olmazsa olmaz spor alanlari.. Bu sahillerde bisiklet, tenis, basketbol, sorf onde.  Hepsi de dolu.. Los Angeles  beni cok yordu..  Bazi sehirler vardir bir turlu icine giremezsiniz, benimki de oyle...

Buenos Aires' ten aksamustu ayrilmak uzere havaalanina gittik. Otel gorevlisi otobus yok, ancak taksi ile gidebilirsiniz dedigi halde, otobusu bulup, yolculugu sadece 5 liraya getirdigimiz icin cok mutluyuz ;)) Bu uzun ucusta once Arjantin  den Houston a 10,5 saat ucacagiz... havaalanina indikten 1,5 saat sonra da baska bir ucakla Houston dan Los Angeles a yaklasik 4 saat ucacagiz.  Toplam ucus saatimiz 14,5 saat olacak ;) Gozumuzde buyutmuyoruz, nasil olsa gece ucacagiz, uyuruz.. Check- in islemlerini onceden internetten yapmisiz. Bankodaki gorevliler cok cana yakin.. ama ne diyorlar aaaaaaaa... ilk ucusunuzu ayri koltuklarda, ikinci kisa ucusunuzu yanyana oturarak yapabileceksiniz diyorlar.. Olmaaazzzz.. diyorsak ta maalesef yapacak bir sey yok.. ancak ucak icinde rica ile degistirebilirsiniz, uzgunuz.. diyorlar. Ne yapalim, hallederiz insallah.. Bu sasirmis, korkulu resmimiz de yasadiklarimizi yansitiyor :) Ucak tam saatinde yolculari iceri aliyor. Daha kapidan...

Havaalanından ülkeye giriş yaparken işlemlerin kolaylığı pasaport sayfalarını şöyle bir çevirmeleri ile tamamlandı ve kolayca dışarı çıktık. Havaalanının dışından şehir merkezine kalkan otobüse binerek uzuun bir yolculuk yaptık.   Otobüsle yolculuk tam 1,5 saat sürdü. Neyse.. etrafa baka baka gittik. Şehirler de insanın arkadaşları gibi. İlk tanıdığınızda kimi size sıcacık gelir.. tanıdıkça daha da seversiniz. Bazıları da ilk önce sevimsiz gelir zamanla tanıdıkça keşfeder ve seversiniz..  bazılarını ise ilk önce seversiniz size sevimli gelir, sonra sizi hayal kırıklığına uğratır, yaşadıkça fikriniz değişir. Yeni bir şehir her zaman bu yeni arkadaşlıklar gibi sürprizlerle doludur. Otele yerleştiğimizde şöyle bir caddeye bakınca çok şaşırdım. Burası nasıl bir ülke ve Buenos Aires nasıl bir şehir? böyle kocaman caddeler, hızla akan trafik, önümüzde kocaman ışıklı otobüs durakları.. insanlar..  Çok modern ve gelişmiş bir şehir.  Bu beni Rio'dan sonra çok şaşırttı. ...

Miami den TAM  Airlines ile 8,5 saat suren bir yolculugun ardindan Brezilya ya ulastik. Gece ucakta karanlik gokyuzunde ilk defa gökyüzündeki yildizlari seyrettim.  Tam Airlines Guney Amerika' nin ucus firmasi. Havaalanina geldigimizde Miami den 3, New York' tan 3 ucak Brezilya ya indi. Havaalanindan taksi tutarak otele yerlestik. Yolda bu karanlik sehiri ve sokaklari seyrettik. Taksi numarayi bulamadi, buralarda bir yerde dedi bizi indirmek istedi ama biz otelin onune gelmeden inmedik. Sokaklar eski, kara bir goruntusu var. Allah allah burasi ne guvensiz dedirtiyor. Otele gelince icimiz rahatladi. Hemen yerlesip sokaklara ciktik. Brezilya nin ucsuz bucaksiz kumsalina yayildik. Pazar gunuydu, kumsali size anlatmaya kelimelerim yetmez.. Binlerce siyah insan, igne atsan yere dusmez derler ya oyle.. Coluk cocuk binlerce.. sahile dizilmisler, herkes ayakta duruyor,  sorf yapilacak boyda buyuk dalgalar var. Denize girmek mumkun degil. Biz Karadenizi biliriz ama yanind...